Afgelopen woensdag was ik op InCTspiratie, het leukste seminar in het uitgeefvak. In mijn vorige post beschreef ik dat ik daar kwam met een missie: informatie verzamelen die ik kan gebruiken om het business model voor mijn e-learningroject rond te breien. Ik neem aan dat iedereen die er was zijn eigen projecten heeft afgezet tegen de ideeën van de sprekers, dus lees verder als je je conclusies met die van mij wil vergelijken.
Tussen de sprekers door waren er sessies met een vaste groep waarin je kon brainstormen over opdrachten van de sprekers. Goed concept van de makers van InCT. Fijn bankstel ook.
Taeke Kuyvenhoven wil een missie zien
Taeke vindt het belangrijk dat ik een missie heb en doelstellingen. De eerste die me te binnen schiet is dat ik volgend jaar de helft van mijn inkomen uit mijn project wil halen. Ik schrik van mijn commerciële en egocentrische doelstelling! Natuurlijk wil ik ook graag dat de mensen die in mijn ELO aan de slag gaan hun
persoonlijke vragen beter kunnen oplossen en daardoor gelukkiger
worden, maar dat zal wel niet SMART
genoeg zijn. Ik wil ook dat ik volgend jaar om deze tijd vijfhonderd
betalende deelnemers heb. Dat is heel bescheiden, maar dan ben ik nog
maar net uit de testfase, dus wel een realistische doelstelling. Over drie jaar wil ik de hele boel verkopen. Wie is niet aan het dromen geslagen door de YouTube-miljoenen?
"Ondernemer is bepalend voor succes"
Met de organisatie en de persoon van de ondernemer staat of valt de
innovatie binnen een bedrijf. Lijkt me logisch. De ondernemer bedenkt
het plan en moet zorgen dat het goed wordt uitgevoerd. Hoe zit dat bij mij? Ik heb geen
werknemers, alleen partners met wie ik samen een goede organisatie moet
bouwen. Wie ga ik vertrouwen? Wie kan het beste bepaalde taken
uitvoeren? Met wie ga ik de poet verdelen en hoe? Ik weet van mezelf
heel goed dat ik cijferblind ben en dat mijn aandacht niet primair bij de verkoop ligt (goede producten verkopen zichzelf, heb ik altijd gedacht, maar het
schijnt toch iets ingewikkelder te liggen). Ook bij de techniek ligt
mijn hart niet (willen is kunnen denk ik altijd, maar ook dat schijnt ingewikkelder te liggen). Voor
die taken gaan mijn partners dus zorgen. Zelf werk ik het concept goed
uit, vergaar ik de beste content en houd ik de boel bij elkaar.
Creatieve destructie
Dit begrip vond ik mooi gevonden. Je moet jezelf door je voet schieten
anders schiet een ander je voor je kop, was een leerzame uitspraak van
Taeke. De uitgevers die volgens mij allang mijn plan bedacht hadden
moeten hebben, gaan dat nooit doen, want in je voet schieten doet pijn.
Vind ik wel een prettig idee.
Wouter Rutten waarschuwt voor auteursrechtinflatie
Moet ik iets met beveiliging? Is het erg als bezoekers mijn spullen downloaden en elkaar doormailen terwijl ik zelf de rechten heb op mijn bronnen? Niet dus, want mijn spullen hebben pas echt waarde als mensen begeleiding krijgen bij het werken met de bronnen en er onderling contact over hebben. Het is alleen maar goed als mensen bestanden jatten en doormailen, want dat is gratis reclame. Lezers komen dan vanzelf een abonnement kopen om begeleiding te krijgen.
Sellaband inspireert
Veel van het succes van mijn ELO hangt af van een grote variatie aan bronnen. Er moet voor elk wat wils zijn. Hoe krijg je dat snel bij elkaar? Je moet ervoor zorgen dat je deelnemers zelf meewerken aan groei. Bij Sellaband investeren fans allemaal een klein bedrag in de opnamekosten van muziek van hun favoriete band. Zo stimuleren ze dat er meer komt van wat ze graag willen horen. Die boodschap zal ik in elk geval aan mijn deelnemers moeten meegeven: van je abonnementsgeld maken we meer goede spullen. Misschien kunnen we dat zelfs op de factuur zetten: "Jij hebt fimpje XYX mogelijk gemaakt!" De consumer wordt prosumer.
Toch had ik veel medelijden met Wouter. Ik zou niet graag in de muziekbizz zitten. Wouter, ik luister nu gratis naar Pandora.com maar ik koop best wel eens een cd hoor en ik heb pas nog twee dvd-series van Six feet under gekocht.
Jeroen Mann van AD Nieuwsmedia laat lezers zijn sites volschrijven
Het AD heeft zijn betaalde correspondenten de deur uit gedaan, zo lijkt het, en laat nu de man in de straat verslag doen van het nieuws in zijn buurt, die ook in Tokyo of Buenos Aires kan liggen. User generated content als besparing of verrijking?
Ik heb daar in mijn werk als hoofdredacteur van Carrieretijger.nl ervaring mee en ik weet nu dat het met betaalde tekstschrijvers een stuk makkelijker werkt. We hebben de winnaars van een actie een paar maanden in een forum laten schrijven in de verwachting dat dat voor andere lezers interessante verhalen zou opleveren. Ten dele kwam die verwachting uit. Eén van de drie deelnemers bleek grote moeite te hebben met het Nederlands in schriftelijke vorm, alles redigeren dus. En nummer twee schreef ellenlange lappen met onbegrijpelijke metaforen en associaties waar niet tegenop te redigeren was.
Mijn ELO wil ik laten groeien met bijdragen van deelnemers. Hun ervaringen kunnen bijzonder leerzaam zijn voor medestudenten, maar ik moet wel een manier vinden waardoor ze meteen leveren in een vorm die ik ook kan gebruiken. Kun je wel regels opleggen aan die users? Kun je een gegeven paard in de bek kijken?
Ed Achterberg werkt voor een doelgroep die wil betalen
Gelukkig, er bestaan ook modellen waarin de afnemer gewoon voor de content betaalt. Dat werkt in Eds geval voor de telecom en er zullen wel meer branches zijn waarin commercieel succes afhankelijk is van goede informatie. Ik ga dus ook gewoon abonnementen verkopen want mijn ELO biedt mijn deelnemers een nieuw leven! Bij die geruststellende gedachte was het goed wegdromen.
Eric Ariëns gaat me leren inparkeren
Eric, van de mannenbladen van Sanoma, gaf aan de hand van Autoweek een handig modelletje voor de functies die je met een online publiekstitel kunt vervullen.
Later voegde hij daar e-learning nog aan toe. Hij voorziet een grote toekomst voor sites die mensen ook iets laten leren. Ik zou bijvoorbeeld graag beter willen kunnen parkeren. Ik wil wel vijf euro betalen voor een goede simulatie, zodat ik niet meer zo zit te zweten als ik mijn GreenWheels naast de gracht moet zetten.
Met dat model kan ik wel wat Al zal de nadruk liggen op e-learning op mijn site. Die andere functies moet ik niet verwaarlozen. Ik moet mijn deelnemers ook entertainen.
En waar verdient Eric nu geld mee? Hij verzamelt gegevens over de behoefte van zijn bezoekers en verkoopt die gegevens door (permissive marketing; de bezoeker mag een vinkje zetten als hij niet wil). Daar schrok ik niet van, want de beste tip van de dag had ik tijdens de lunch al van dagvoorzitter Ton van Poelgeest gekregen: "Je verkoopt de gegevens over je deelnemers gewoon aan .... Daar is iedereen bij gebaat". Ha! Mijn business model is rond. Bedankt mannen.
